Nederlands
Jan Verwey Cool jazz on harmonica
Toots Thielemans: “Jan has his own, unique sound”

Media

Nog altijd cool op harmonica

Leidsch Dagblad

Klik op de foto voor een grotere versie.

Interview Leidsch Dagblad

Recensie dr jazz

Jo Beckers


Jan Verwey – Dreamdancing- Cool Jazz On Harmonica - O.A.P. Records OAPR 1601
Everything I Love / Nardis / Nobody Else But Me / Dreamdancing / Soul Eyes / I Fall In Love Too Easily / Waltz For Debby / Loose Change / Gary’s Waltz / Stablemates / Sippin’ At Bells / Leaving (Tpt: 61'27min.)

Chromatische mondharmonica in de jazz is meer dan alleen Toots Tielemans! Voor sommige mensen is dat nieuws. Voor hen zal deze cd een openbaring zijn. Al jaren is immers ook de inmiddels tachtigjarige Jan Verwey een jazzharmonicaspeler om rekening mee te houden. Waar Toots algemeen bekend is, is Jan Verwey echter min of meer een geheimtip gebleven.
Jan Verwey leverde in het verleden een aantal mooie platen af, zoals bijvoorbeeld Rays of Light uit 2013. En nu is er deze nieuwe cd, Dreamdancing. Waar Verwey op Rays of Light nog samen met gitaar, contrabas en drums speelde, is hier een trio aan het werk te horen. Naast de mondharmonica van Jan Verwey doen alleen de piano van Johan Clement en de contrabas van Jasper Somsen mee. Dat levert een compacte, cool sound op die het gekozen repertoire uitstekend tot zijn recht laat komen.

Het hele album ademt een wat dromerige sfeer. De titel is wat dat betreft goed gekozen. De twaalf standards uit het Real Book die ten gehore worden gebracht krijgen alle een erg intieme behandeling. Er is werk te horen van  diverse componisten als Cole Porter, Miles Davis, Jerome Kern, Bill Evans, Benny Golson en Gary McFarland. Het gaat daarbij om minder bekende klassiekers van deze jazzgroten. In alle nummers blijkt dat Jan Verwey prima overweg kan met melodie, ritme en timing. Ook zijn begeleiders verdienen een stevig compliment. Zij vullen het mondharmonicaspel steeds subtiel aan zonder in de weg van de solist te lopen. De groep speelt erg mooi samen.

Verwey’s spel is vrij van fratsen en franjes. Het gaat tenslotte om cool jazz. Dat werkt hier erg goed. Erg geslaagd is de ballad I Fall In Love Too Easily. De melodie wordt erg knap omspeeld. De andere nummers mogen er echter zonder meer ook zijn. Iedereen kan hier wel een persoonlijke favoriet vinden. De grote Toots zelf zei over Verwey: “Jan heeft zijn eigen unieke geluid”. Dat is zonder meer waar. Wie eens een ander geluid dan Toots wil horen, kan hier prima terecht. Jan Verwey is geen Toots kloon maar een uniek jazzmusicus die meer bekendheid verdient.
Wie meer wil weten kan om een indruk te krijgen eens kijken op http://www.janverwey.com.

Jo Beckers – jazz recensent Dr Jazz Magazine – sept. 2016

Jan Verwey - Dreamdancing, Cool Jazz On Harmonica

Cyriel Pluimakers - Website Jazzenzo.

Jan Verwey – Dreamdancing, Cool Jazz On Harmonica

bezetting: Jan Verwey chromatische mondharmonica, Johan Clement piano, Jasper Somsen contrabas
opgenomen: januari 2016, The O.A.P. Studio, Den Haag
uitgebracht: mei 2016
label: O.A.P. Records
aantal stukken: 12
tijdsduur: 61’27
website: www.janverwey.com

De inmiddels 80-jarige Jan Verwey is een van de unieke jazzmusici die Nederland rijk is. Net zoals zijn Vlaamse collega Toots Thielemans is hij een meester op de chromatische mondharmonica, een minder voor de hand liggend jazzinstrument dat bovendien moeilijk te bespelen is. Zoekt Toots vooral de emotie op, bij Jan Verwey treffen we een iets afstandelijkere, maar zeker niet mindere, vorm van musiceren aan. Zijn nieuwste cd ‘Dreamdancing, Cool Jazz On Harmonica’ is daar het bewijs van.
Twaalf Amerikaanse standards krijgen smaakvolle interpretaties, van Cole Porter’s ‘Everything I Love’ tot ‘Sippin’ At Bells’ van Miles Davis. Verwey speelt zonder drums, waarschijnlijk om zijn zacht klinkende instrument niet te laten overstemmen. Achter de piano treffen we Johan Clement aan, bekend van zijn samenwerking met Toots Thielemans, en aan de contrabas Jasper Somsen, die inmiddels de hele wereld afreist met de vermaarde Italiaan Enrico Pieranunzi.
Schitterend is Verwey zijn onsentimentele interpretatie van Mal Waldron’s ballad ‘Soul Eyes’ en van een groot ritmegevoel getuigt zijn interpretatie van ‘Waltz for Debbie’, dat hij voor de variatie omgezet heeft in een vierkwartsmaat. Misschien het mooist is zijn interpretatie van het zelden gespeelde ‘I Fall In Love Too Easily’ van Jule Styne. In deze uitvoering komen alle kwaliteiten van Verwey op de gebieden van melodie, ritme en timing voorbij. Bijzonder smaakvol ook is de muzikale omlijsting door pianist Johan Clement. Richie Beirach’s ‘Leaving’ vormt een passende afsluiting van deze fraaie productie, met dit keer Somsen subtiel strijkend op zijn contrabas.
‘Dreamdancing, Cool Jazz on Harmonica’ is een uniek album gewijd aan een instrument dat in de jazz veel te vaak op de achtergrond gebleven is. Gelukkig zien we dat inmiddels ook jongere musici als Hermine Deurloo zich inmiddels inzetten voor de emancipatie van ‘het broodje’, om met ‘Toots’ te spreken. Maar wat moet het een genot zijn om op deze leeftijd nog zo te kunnen spelen!

Jan Verwey meets Bert van den Brink Standards and other pieces

CD-Recensie - Recensent Mischa Beckers

Jan Verwey meets Bert van den Brink – Standards and other pieces
bezetting: Jan Verwey mondharmonica; Bert van den Brink piano. Gast: Fay Claassen zang
opgenomen: 27 maart en 23 april 2009 / release: 2010
label: Daybreak / Challenge Records International / tracks: 15 / tijd: 67.07
website: www.janverwey.com – www.bertvandenbrink.com – www.challenge.nl

Mondharmonicaspeler Jan Verwey combineerde zijn muzikale carrière lange tijd met een baan als ontwerper en binnenhuisarchitect. In de jaren zeventig deed hij veel radioshows en speelde wanneer de producers niet over Toots Thielemans konden beschikken. In 1985 besloot Verwey zich fulltime te richten op muziek. Hij verdiepte zich verder in muziektheorie en perfectioneerde zijn techniek. Op 73-jarige leeftijd bracht hij onlangs het album ‘Standards and other pieces’ uit, dat voornamelijk bestaat uit duetten met pianist Bert van den Brink. Net als in zijn verschillende eigen ensembles, bevat ook dit album voornamelijk standards. Verwey koos de stukken waaronder ‘Stella by Starlight’, hier uitgevoerd als een snelle wals, en ‘It’s a Dance’ van één van zijn favorieten, Michel Petrucciani. Meteen met opener ‘Groovin’ High’ van Dizzy Gillespie spat de speelsheid en hetspeelplezier van de plaat.

Door het thema unisono – en voor de rest kaal – neer te zetten, creëren de heren een mooie opmaat naar hun improvisaties. Van den Brink doet dat op de hem bekende, onnavolgbare wijze. Hij schildert beeldend met
klankminiatuurtjes, verweeft die plotsklaps met notenwatervallen optopsnelheid en laat lyrische akkoordsequenties overgaan naar hoekige accenten.Door zijn fenomenale techniek klinkt alles heel vanzelfsprekend. Dat kan ook gezegd worden van Verwey. Hij bespeelt een complex instrument. Zijn chromatische harmonica heeft twaalf blaasgaten die elk vier noten kunnen produceren: door met of zonder indrukken van een knop aan de zijkant, te blazen of te inhaleren. Daarmee produceert hij zowel zachte, melancholische klanken in de ballads als razendsnelle boplijnen. Als één van de weinigen kan Verwey octaven spelen op de harmonica, zelfs een hele Charlie-Parkersolo. Hij zet een scala aan klankkleuren neer.

In het chansonachtige ‘We Love Paris’, de enige niet standard, maar geschreven door Verwey en Van den Brink zelf, klinkt zijn harmonica als een accordeon. Fay Claassen zingt op drie van de stukken.Suzie Scraggs-van de Geyn schreven samen een tekst op Charlie Parker’s ‘Perhaps’. Claassen combineert haar beheerste en warme manier van zingen met creatieve scat-improvisaties.

De cd besluit met vijf korte vrije improvisaties van Verwey en Van den Brink.In dit toetje laten de heren nogmaals horen hoe goed ze elkaar aanvoelen. Als jonge honden dartelen ze achter elkaar aan, nemen lijnen van elkaar over en vullen elkaar aan. Zo halen ze het maximale uit deze minibezetting.

Standards & Other Pieces - Jan Verwey

Jazzflits.nl - Recensent Hessel Fluitman

Met Toots Thielemans is Jan Verwey vanouds de man van het ‘broodje’.Hermine Deurloo is de derde Nederlandse jazzharmonicaspeler (m/v). Verwey, 73 inmiddels, is na vele jaren interieur-architect te zijn geweest, in 1985 pas toegetreden tot de jazzscene en proffesioneel jazzmuzikant geworden en heeft toen pas 100 % aandacht aan zijn harmonicaspel  besteed. Zoveel zelfs, dat hij het nu aandurfde om met pianist Bert van den Brink de duo-cd ‘Standards & Other Pieces’te maken.

Om de cd wat gevarieerder en attractiever te maken, werd zangeresFay Claassen als derde artiest uitgenodigd. In vergelijking met Toots T. improviseert Verwey meer en speelt hij moderner en vrijer.
Van den Brink is op deze cd helemaal zichzelf en reageert alert op deharmonicaspeler. Zo te horen geeft het samenspel hem ontzettend veel plezier. De twee verliezen zich niet in breedsprakige mooispelerij, maar
bouwen voortvarend aan prachtige improvisaties. Ze volgen elkaar daarin op de voet en inspireren elkaar voortdurend met nieuwe frases.

In ‘Stella By Starlight’ bijvoorbeeld. Verwey en Van den Brink draaien om elkaar heen en geven je het gevoel op pad te zijn tijdens een heerlijke nachtelijke wandeling. Als je echt goed luistert, ontwaar je steeds meer
fijnzinnige details. De cd sluit met een vijfdelige geïmproviseerde suite onder de titel ‘Studio Fantasy 1 – 5’. In de korte deeltjes pikken de twee musici loopjes van elkaar op, leveren commentaar en gaan met de ander mee. Je hoort kortom alert en verrassend samenspel. Fay Claassen zingt in drie stukken mee. ‘Perhaps’ is daarvan het meest avontuurlijke stuk, omdat de tekst geschreven is op de solo van Charlie Parker in het origineel..Verder zingt ze ‘I’m Glad There Is You’ met verse en ‘How Deep Is The Ocean’. In deze door Irving Berlin gecomponeerde verzuchting komt haar timing weer eens heel goed tot uiting. Nuances, prachtige nuances.

Jan Verwey doet Thelonious Monk. En hoe!

Jazz - recensent Henk de Boer

Jan Verwey is niet alleen een buitengewoon bescheiden en beminnelijk mens, maar bovenal een fantastische muzikant. En hoewel zijn instrument,de mondharmonica, vooral grote bekendheid geniet door ons aller
Toots Thielemans, is Jan bepaald geen navolger van de beroemde Belg, maar iemand met een heel eigen sound en richting. Dat was al eerder duidelijk met zijn Miles Davis Project en nu dus met een soortgelijk‘project’ dat aan een nog eigenzinniger componist/muzikant is gewijd, namelijk Thelonious Monk, naast Parker en Gillespie mede-grondlegger van de ‘bop’.Diens "Round Midnight" en "Straight no Chaser" groeiden uit tot ware
 wereldhits en ontbreken uiteraard ook niet op Jan’s nieuwste cd ‘Jan Verwey plays Thelonious Monk’. Het eigene ervan laat zich al kennen doordat het eerst genoemde nummer hier uitsluitend op gitaar wordt gespeeld – op een weergaloze wijze door Olaf Tarenskeen(die bij mij meteen herinneringen opriep aan de geweldige Braziliaansegitarist Baden Powell). Bijzonder aan de rest van de cd is het feit dat behalve Jan’s eigen kwartet ook het Gustav Klimt strijkkwartet meewerkte.
Verder nog een merkwaardige eigen compositie,  geschreven over het accoordenschema van Monk's "Round Midnight", wat hij dan ook terecht noemde "It's almost Midnight".

Jan Verwey: Standards & Other Pieces (Daybreak)

Sjaak Roodenburg

Recentie in Elsevier 14-08-2010

Bij de mondharmonica in de jazz, het ‘broodje’, denkt iedereen aan Toots Thielemans. Maar in diens schaduw is Jan Verwey steeds interessanter geworden. Na een carrière als binnenhuisarchitect concentreerde hij zich op de chromatische harmonica. En al snel was het zo dat als Toots verhinderd was, men Verwey belde. Verwey is een geweldige improvisator. Wat dat betreft is hij gewaagd aan pianovirtuoos Bert van den Brink. Op dit duo-album dartelen ze acrobatisch rond bekende standards, terwijl de cd afsluit met een geïmproviseerde studiosuite. Het prachtige, zwevende geluid van Verwey combineert verbluffend met de levendige piano. Het plezier spat eraf, en als extra is er soms ook de beste jazzzangeres van Nederland: Fay Claassen.

CD Rays of Light (2013)

Lex Lammen

HASSENSTEIN/VERWEIJ KWARTET (Jazzflits 2013)

Onze vaderlandse mondharmonicavirtuoos Jan Verwey heeft, in samenwerking met gitaristChristian Hassenstein – in Berlijn geboren, in Graz en Hilversum geschoold en nu weer werkzaam en woonachtig in Duitsland - en verder gesteund door bassist Ruud Ouwehand en slagwerker Franc auf dem Brinke, onlangs een cd laten verschijnen die er mag zijn. ‘Rays of Light’, een bossanova van Hassenstein, is het titelstuk van deze in Osnabrück bij Fattoria Musica opgenomen plaat. Ook ‘Alma da bossa’ is van de gitarist afkomstig, maar verder gaat het hier om klassiekers die tot de ‘fine fleur’ van het bestaande jazzrepertoire behoren: vanJohnny Carisi’s ‘Israel’, via Jerome Kerns ‘Nobody else but me’ en ‘I’m old fashioned’, naar ‘Joy spring’ van Clifford Brown en ‘A time for love’ van Johnny Mandel – om een paar titels te noemen. De meeste stukken speelt men gevieren, met een ‘bossa-beat’ dan wel ‘straight’. Hassenstein, wiens lijnen soms aan Barney Kessel en Jim Hall doen denken, speelt dan op zijn elektrische gitaar. Maar voor twee ballads– ‘My foolish heart’ (Victor Young) en ‘You must believe in spring’ (Michel Legrand) - gaven Verwey en Hassenstein de voorkeur aan een duetaanpak en toen kwam ook de akoestische gitaar uit zijn foedraal. Muziek om naar te luisteren in plaats van alleen maar aan te horen of – schraler nog - aan te hebben staan, is het gevolg van hun samenwerking. Jan Verwey, ooit in Vlissingen het muzikantenpad opgegaan als bassist/zanger met een mondharmonica in zijn broekzak, heeft sinds lang in binnen- en buitenlandeen reputatie opgebouwd als één van de weinige herkenbare bespelers van de chromatische mondharmonica, inzetbaar bij allerlei muzieksoorten en combinaties, maar toch altijd een notoire ‘bopper’ gebleven. Dat blijkt ook deze keer weer uit zijn speeltrant, hier en daar doorspekt met citaten als Bud Powells ‘Parisian thoroughfare’. Gun uzelf de gelegenheid naar de muziek van Verwey & Hassenstein te luisteren en probeer dan Verweij’s bebop-licks er uit te vissen. Ze zijn sneller dan u denkt. En o ja, voor ik het vergeet: aan het basloopje waarmee Ruud Ouwehand ‘Israel’ inleidt, kunt u al opmaken dat u de CD in handen hebt waar u al een tijdje op zat te wachten.